Οι πολιτικοί και οι πολίτες.

Τὸν ἐλεύθερο διάλογο δὲν τὸν ἀντέχουμε πάντοτε καὶ ἔτσι πολλές φορὲς χάνουμε πολλά. Ποῖοι εἶναι οἱ λόγοι; Ἢ δὲν ἀντιλαμβάνεται ὁ ἀπέναντι τὴν ὠφέλειά του ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη συζήτηση, ἢ φοβεῖται τὶς ἀποκαλύψεις ποὺ μπορεῖ νὰ προκύψουν.
Ἔχω ἔλθει «πρόσωπο πρὸς πρόσωπο» ἀκόμη καὶ μὲ ἀρχηγοὺς πατριωτικῶν κομμάτων. Δὲν εἶναι εὔκολη ἡ κατάσταση οὔτε σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο. Στὶς ζωντανὲς συναντήσεις μας ἀναλύουμε καὶ αὐτὰ τὰ ζητήματα.
Ἡ πολιτικὴ τοῦ Χριστοῦ, ἡ πολιτικὴ τῆς θυσίας, τῆς διακονίας, τῆς ἀληθείας καὶ τῆς δικαιοσύνης, πρέπει νὰ ἐμπνέει τὴν κομματικὴ πολιτική. Διότι τὸ καίριο ἐρώτημα παραμένει: θέλουμε νὰ διακονοῦμε τὸν λαὸ ἢ νὰ μᾶς προσκυνοῦν;
Ὅπως ἔλεγε καὶ ὁ Γέροντας, ὑπάρχουν πολῖτες ποὺ δὲν «πιάνουν» εὔκολα τὰ βαθύτερα κίνητρα καὶ τὶς προθέσεις. Ὅμως οἱ ἀντιλήψεις δὲν εἶναι ὅλες τὸ ἴδιο. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ διακρίνουν πίσω ἀπὸ τὰ λόγια τὴν ἐσωτερικὴ στάση, τὴν ἰδιοτέλεια, τὴ φιλαρχία ἢ τὴν φιλοδοξία τῶν πολιτικῶν· καὶ ὑπάρχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ παραμένουν στὴν ἐπιφάνεια τῶν πραγμάτων. Γι᾿ αὐτὸ καὶ δὲν εἶναι ὅλες οἱ κρίσεις καὶ οἱ ἀντιλήψεις ἰσοδύναμες.»
Η τελευταία φράση δίνει καθαρά το νόημα ότι ορισμένοι άνθρωποι έχουν πνευματική και κοινωνική διάκριση και μπορούν να αντιληφθούν τα εσωτερικά κίνητρα των πολιτικών προσώπων.