3η Αυγούστου.Ηθική και μόδα.

Ἂν μία πολυεθνική ἐταιρεία διαφήμιζε στὴν τηλεόραση αὐτὲς τὶς φορεσιὲς τῶν κοριτσιῶν, ποὺ φοριοῦνταν στὶς ἀρχὲς τῆς Ἀμερικῆς, μετὰ τὴν ἐποχὴ τῶν Ἰνδιάνων, δηλαδὴ μακριὲς μέχρι τὸν ἀστράγαλο, οἱ ὁποῖες ὅμως ἀνέδειχναν καὶ ἔκρυβαν μὲ ἀρχοντιὰ πολλὴ ὀμορφιά, θὰ τὶς δέχονταν αὐτὲς τὶς φορεσιὲς σήμερα οἱ νέες γυναῖκες;

Ίσως θα συμφωνούσατε.

 Η αποδοχή θα εξαρτιόταν από παράγοντες όπως:
το σχέδιο και η ποιότητα του ρούχου,
το πώς θα παρουσιαζόταν στη διαφήμιση,
αν θα συνδεόταν με κομψότητα, φυσικότητα ή υψηλή αισθητική,
και τις γενικότερες τάσεις της μόδας.
Η ιστορία της μόδας δείχνει ότι ρούχα που καλύπτουν περισσότερο το σώμα μπορούν να θεωρηθούν πολύ όμορφα και ελκυστικά, όταν ο σχεδιασμός, τα υφάσματα και η εικόνα τους ανταποκρίνονται στα γούστα της εποχής.
Με άλλα λόγια, μια ισχυρή πολυεθνική θα μπορούσε πιθανότατα να κάνει τέτοιες φορεσιές δημοφιλείς σε ένα σημαντικό μέρος των νέων γυναικών, αλλά όχι σε όλες.

Ερώτηση.

Στην Ορθόδοξη σημερινή ποιμαντική δεν υπάρχει η δύναμη μιας πολυεθνικής;

#πρώτο θέμα#Άγιον όρος#αθωνικά#νεοέλληνες#σεμνότητα#νεοι#νεες#μόδα

Aλοιφή για αιμορο’ι’δες. 45 ml

4η Αυγούστου.Η ευλάβεια στην Γεωργία.

Ἕνας Γεωργιανὸς προσκυνητὴς στὸ Ἅγιον Ὄρος μοῦ εἶπε· «Ἔζησα δεκαπέντε χρόνια στὴν Ἑλλάδα καὶ τώρα ἐπέστρεψα στὴ Γεωργία, στὴν πατρίδα μου. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἐντυπωσιάζει στὴ Γεωργία εἶναι ὅτι οἱ ἐκκλησίες εἶναι γεμάτες ἀπὸ νέους ἀνθρώπους. Σὲ πολλὲς ἐνορίες βλέπεις δεκάδες παιδιά καὶ ἐφήβους, ἀπὸ δώδεκα ἕως δεκαοκτὼ ἢ δεκαεννέα ἐτῶν, νὰ συμμετέχουν στὴ λατρεία. Οἱ γυναῖκες προσέρχονται μὲ σεμνότητα, καλύπτοντας τὴν κεφαλή τους, καὶ στοὺς ναοὺς ὑπάρχουν ἐλάχιστα καθίσματα, μόνο γιὰ ὅσους ἀδυνατοῦν νὰ παραμείνουν ὄρθιοι».
Ἡ μαρτυρία αὐτὴ δὲν ἀποτελεῖ σύγκριση γιὰ νὰ κατακρίνουμε κανέναν λαό, ἀλλὰ ἀφορμὴ γιὰ νὰ χαροῦμε γιὰ τὴν πίστι καὶ τὴν εὐλάβεια τῶν Γεωργιανῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν μας. Ὅπου ὑπάρχουν νέοι ποὺ ἀγαποῦν τὴν Ἐκκλησία, ὑπάρχει ἐλπίδα. Ὁ Θεὸς νὰ εὐλογῇ τὸν εὐσεβῆ λαὸ τῆς Γεωργίας καὶ νὰ ἐνισχύῃ ὅλους τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς στὴν πίστι καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.

5η Αυγούστου.Για την ενότητα των πατριωτών σχηματισμών.

Ὅλοι οἱ πατριωτικοὶ συνδυασμοὶ ὁμιλοῦν γιὰ τὴν ὑπογεννητικότητα, τὴν παιδεία, τὴν οἰκογένεια, τὸ δημογραφικό, τὸ μεταναστευτικό, τὴν ἀσφάλεια, τὴν ἐθνικὴ ἄμυνα, τὴν τιμωρία τῶν ἐνόχων, τὴν προστασία τῆς πατρίδος, γιὰ τὴ διατήρηση οὐδετερότητος ἀπέναντι στὴ Ρωσία καὶ τὸ ΝΑΤΟ,κλπ.
Χωρὶς ἑνότητα θὰ κλαίμε τὴ μοῖρα μας. Ἡ ἑνότητα προϋποθέτει τὴν ταπείνωση τοῦ ἐγωϊσμοῦ.
Μπορεῖ ὅμως νὰ ὑπάρξῃ ἑνότητα χωρὶς ἡγέτη;
Ἴσως τὸ ζήτημα νὰ εἶναι ἀπλούστερο ἀπ’ ὅσο φαίνεται. Ἂς ἀποδείξῃ κάθε πατριωτικὸς σχηματισμὸς τὴν πραγματική του δύναμη καὶ ἂς συμμετάσχῃ σὲ ἕνα ἑνωτικὸ σχήμα, μὲ δημοκρατικῶς ἐκλεγμένο πρόεδρο, ὁ ὁποῖος θὰ ἔχῃ θητεία ἑνὸς μόνον ἔτους. Ἡ συμμετοχὴ στὴ διακυβέρνηση, στὰ ὑπουργεῖα καὶ στὰ λοιπὰ ὄργανα θὰ μποροῦσε νὰ γίνῃ ἀναλογικὰ καὶ δικαίως, ὥστε κάθε παράταξη νὰ ἐκπροσωπῆται σύμφωνα μὲ τὴν πραγματική της δύναμη.
Ἡ πατρίδα ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ ἑνότητα, σοβαρότητα καὶ θυσία, ὄχι ἀπὸ κατακερματισμό.

Μέλι πεύκο

6η Αυγούστου.Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και η δική μας.

Σήμερον, κατὰ τὸ νέον ἡμερολόγιον, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει τὴν λαμπροφόρον Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τὸ γεγονὸς τοῦ Θαβωρίου φωτὸς δὲν ἀποτελεῖ μόνον μίαν ἱστορικὴν ἀποκάλυψιν τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ πρόσκλησιν πρὸς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ κάθε πιστοῦ.

Εἰς τὴν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τὸν μοναχισμὸν καὶ εἰς τὴν ἐνοριακὴν ζωήν, τονίζεται ἡ ἄσκησις, ἡ μετάνοια, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ κάθαρσις τῆς καρδίας. Τὸ θαῦμα τῆς μεταμορφώσεως τῆς ψυχῆς δὲν εἶναι προνόμιον ὀλίγων καὶ ἐκλεκτῶν· εἶναι ἡ κλῆσις ὅλων τῶν χριστιανῶν. Ὅλοι δύνανται, μὲ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τὸν προσωπικὸν πνευματικὸν ἀγῶνα, νὰ γίνουν κοινωνοὶ τοῦ ἀκτίστου φωτός.

Ὅμως, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας γίνεται πειστικὸς ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὸ παράδειγμα. Ὁ ποιμὴν καλείται νὰ ἐμπνέῃ ἀσκητικὸν φρόνημα, ταπείνωσιν καὶ ἐκκλησιαστικὸν ἦθος, διότι ἡ ἐξωτερικὴ μαρτυρία συνδέεται μὲ τὴν ἐσωτερικὴν ζωήν. Ἡ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας δὲν διαφυλάσσεται μόνον μὲ λόγους, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ βίωμα.

Ἐνίοτε, βλέποντας τὴν μεταβολὴν τῶν ἐξωτερικῶν συνηθειῶν, ἀνησυχεῖ κανείς διὰ τὴν διατήρησιν τοῦ ἁγιορειτικοῦ ἤθους. Ἡ εὐλάβεια πολλῶν προσκυνητῶν καὶ μοναχῶν, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος, εἶναι πραγματικὴ καὶ δὲν πρέπει νὰ παραγνωρίζεται. Ἡ Ἐκκλησία ἀποφεύγει νὰ ταυτίζῃ τὴν πνευματικὴν κατάστασιν μὲ τὴν καταγωγὴν ἢ μὲ τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν. Ὅμως, ἡ διαφύλαξις τοῦ ἀσκητικοῦ φρονήματος, τῆς σεμνότητος, τῆς ἁπλότητος καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους παραμένει διαρκὴς εὐθύνη ὅλων.

Ὁ διάβολος πράγματι πολεμεῖ μὲ λεπτότητα καὶ πανουργίαν· οἱ Πατέρες τὸν παρομοιάζουν μὲ μυρμηκολέοντα, ποὺ στήνει παγίδες καὶ προσπαθεῖ νὰ διαβρώσῃ τὸ φρόνημα. Γι’ αὐτὸ ἡ μεγαλυτέρα προσοχὴ πρέπει νὰ στρέφεται πρῶτα εἰς τὴν προσωπικὴν μετάνοιαν καὶ τὴν διαφύλαξιν τῆς χάριτος.

Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας δὲν εἶναι μία ἐξωτερικὴ θρησκευτικὴ μορφή, ἀλλὰ ἡ μεταμόρφωσις τῆς καρδίας, ὥστε νὰ λάμψῃ μέσα μας, κατὰ τὸ μέτρον τῆς καθάρσεως, τὸ φῶς τοῦ Θαβωρίου Κυρίου.

7η Αυγούστου.Οι μεικτοί γάμοι.

Οἱ δυσκολίες τῶν μεικτῶν γάμων.

• • Οἱ ἱεροὶ κανόνες τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας ἀπορρίπτουν γενικὰ τοὺς γάμους μὲ ἑτεροδόξους.
  • Ἐπιτρέπονται μόνο «κατ’ οἰκονομίαν» καὶ ὑπὸ τὸν ὅρο ὅτι τὰ παιδιὰ θὰ βαπτιστοῦν καὶ θὰ μεγαλώσουν ὀρθόδοξα.
  • Στὴν πράξη, ἡ πίεση τοῦ ξένου περιβάλλοντος καὶ ἡ στάση τοῦ ἑτερόδοξου γονέα ὁδηγοῦν σὲ συγκρούσεις.

Ἡ Θέση τῆς Ἐκκλησίας γιά τὰ Παιδιά.

• Ἡ συμμετοχὴ στὰ Μυστήρια, ὅπως ἡ Θεία Κοινωνία, ἀπαιτεῖ ἑνότητα πίστης.
• Ἡ πρακτικὴ νὰ πηγαίνει τὸ παιδὶ σὲ διαφορετικὲς ὁμολογίες δείχνει ἀστάθεια.
• Ὁ Ὀρθόδοξος γονέας ἔχει εὐθύνη νὰ διαφυλάττει τὴν ὀρθόδοξη ταυτότητα τῶν τέκνων του σύμφωνα μὲ τὶς ὑποσχέσεις τοῦ γάμου.