Η Μωρία του Σταυρού και η Σοφία του Κόσμου.

Στα φιλολογικά με την φιλόλογο Μ.Ευθυμιάδου και στα  ερμηνευτικά με τον Ισαάκ Αγιορείτη μοναχό.

Ο Απόστολος Παύλος θέτει ενώπιόν μας δύο διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους ο άνθρωπος προσεγγίζει την αλήθεια: τη «μωρία» του Σταυρού και τη σοφία του κόσμου.
«Ὁ λόγος γὰρ ὁ τοῦ σταυροῦ τοῖς μὲν ἀπολλυμένοις μωρία ἐστίν, τοῖς δὲ σωζομένοις ἡμῖν δύναμις Θεοῦ ἐστιν» (Α΄ Κορ. 1,18).
Ο Σταυρός, από την πλευρά της ανθρώπινης λογικής, φαίνεται ως ήττα, αδυναμία και μωρία. Ο Χριστός δεν απαντά στη βία με βία, δεν κατακτά με κοσμική δύναμη, αλλά ταπεινώνεται, πάσχει και σταυρώνεται. Και όμως, μέσα σε αυτήν ακριβώς την φαινομενική αδυναμία αποκαλύπτεται η δύναμη του Θεού.
Η «σοφία του κόσμου» δεν σημαίνει ότι κάθε ανθρώπινη γνώση ή επιστήμη είναι κακή. Ο Απόστολος αντιπαραθέτει κυρίως την αυτονομία της ανθρώπινης σοφίας, όταν ο άνθρωπος θεωρεί ότι μπορεί με τη δική του διάνοια να κατανοήσει και να κατακτήσει το μυστήριο του Θεού.
Ο Σταυρός ανατρέπει τα ανθρώπινα μέτρα:
η δύναμη φανερώνεται μέσα στην αδυναμία, η ζωή μέσα στον θάνατο, η δόξα μέσα στην ταπείνωση και η σοφία μέσα σε αυτό που ο κόσμος θεωρεί μωρία.
Στην εκπομπή θα εξετάσουμε:
γιατί ο Σταυρός ονομάζεται «μωρία» από τον κόσμο,
ποια είναι η διαφορά μεταξύ ανθρώπινης γνώσεως και θείας σοφίας,
γιατί ο Χριστιανισμός δεν απορρίπτει τη λογική και την επιστήμη,
πώς ο Σταυρός γίνεται «δύναμις Θεοῦ»,
και γιατί η αληθινή σοφία δεν οδηγεί στην υπερηφάνεια, αλλά στην ταπείνωση, στην αγάπη και στη γνώση του Θεού.
«Ἐπειδὴ γὰρ ἐν τῇ σοφίᾳ τοῦ Θεοῦ οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν, εὐδόκησεν ὁ Θεὸς διὰ τῆς μωρίας τοῦ κηρύγματος σῶσαι τοὺς πιστεύοντας» (Α΄ Κορ. 1,21).
Ο Σταυρός δεν είναι η αποτυχία της σοφίας.
Είναι η αποκάλυψη μιας σοφίας την οποία ο κόσμος, όταν στηρίζεται αποκλειστικά στα δικά του μέτρα, αδυνατεί να αναγνωρίσει.