Η Μεταμόρφωση του Σωτήρος και η δική μας.
Σήμερον, κατὰ τὸ νέον ἡμερολόγιον, ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία ἑορτάζει την λαμπροφόρον Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ. Τὸ γεγονός τοῦ Θαβωρίου φωτός δην ἀποτελεῖ μόνον μίαν ἱστορικὴν ἀποκάλυψιν τῆς θεότητος τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ πρόσκλησιν πρός τήν μεταμόρφωσιν τοῦ κάθε πιστοῦ.
Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Παράδοσιν, ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τόν μοναχισμόν καὶ εἰς τήν ἐνοριακήν ζωήν, τονίζεται ἡ ἄσκησις, ἡ μετάνοια, ἡ προσευχὴ καὶ ἡ κάθαρσις τῆς καρδίας. Τὸ θαῦμα τῆς μεταμορφώσεως τῆς ψυχῆς δέν εἶναι προνόμιον ὀλίγων καὶ ἐκλεκτῶν· εἶναι ἡ κλῆσις ὅλων τῶν χριστιανῶν. Ὅλοι δύνανται, μὲ τήν χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ τόν προσωπικόν πνευματικόν ἀγῶνα, νὰ γίνουν κοινωνοὶ τοῦ ἀκτίστου φωτός.
Ὅμως, ὁ λόγος τῆς Ἐκκλησίας γίνεται πειστικός ὅταν συνοδεύεται ἀπὸ τὸ παράδειγμα. Ὁ ποιμήν καλείται νὰ ἐμπνέῃ ἀσκητικόν φρόνημα, ταπείνωσιν καὶ ἐκκλησιαστικόν ἦθος, διότι ἡ ἐξωτερικὴ μαρτυρία συνδέεται μὲ τήν ἐσωτερικήν ζωήν. Ἡ παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας δέν διαφυλάσσεται μόνον μὲ λόγους, ἀλλὰ κυρίως μὲ τὸ βίωμα.
Ἐνίοτε, βλέποντας τήν μεταβολ’ην τῶν ἐξωτερικῶν συνηθειῶν, ἀνησυχεῖ κανείς διὰ τ’ην διατήρησιν τοῦ ἁγιορειτικοῦ ἤθους. Ἡ εὐλάβεια πολλῶν προσκυνητῶν καὶ μοναχῶν, ἀνεξαρτήτως ἐθνικότητος, εἶναι πραγματικὴ καὶ δέν πρέπει νὰ παραγνωρίζεται. Ἡ Ἐκκλησία ἀποφεύγει νὰ ταυτίζῃ τήν πνευματικὴν κατάστασιν μὲ τήν καταγωγήν ἢ μὲ τήν ἐξωτερικήν ἐμφάνισιν. Ὅμως, ἡ διαφύλαξις τοῦ ἀσκητικοῦ φρονήματος, τῆς σεμνότητος, τῆς ἁπλότητος καὶ τῆς παραδόσεως τοῦ Ἁγίου Ὄρους παραμένει διαρκὴς εὐθύνη ὅλων.
Ὁ διάβολος πράγματι πολεμεῖ μὲ λεπτότητα καὶ πανουργίαν· οἱ Πατέρες τόν παρομοιάζουν μὲ μυρμηκολέοντα, ποὺ στήνει παγίδες καὶ προσπαθεῖ νὰ διαβρώσῃ τὸ φρόνημα. Γι’ αὐτὸ ἡ μεγαλυτέρα προσοχὴ πρέπει νὰ στρέφεται πρῶτα εἰς τήν προσωπικήν μετάνοιαν καὶ τήν διαφύλαξιν τῆς χάριτος.
Ἡ Μεταμόρφωσις τοῦ Χριστοῦ μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι ὁ σκοπός τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι μία ἐξωτερικὴ θρησκευτικὴ μορφή, ἀλλὰ ἡ μεταμόρφωσις τῆς καρδίας, ὥστε νὰ λάμψῃ μέσα μας, κατὰ τὸ μέτρον τῆς καθάρσεως, τὸ φῶς τοῦ Θαβωρίου Κυρίου.
