Η ευλάβεια στην Γεωργία.
Ἕνας Γεωργιανς προσκυνητς στὸ Ἅγιον Ὄρος μοῦ εἶπε· «Ἔζησα δεκαπέντε χρόνια στην Ἑλλάδα καὶ τώρα ἐπέστρεψα στὴ Γεωργία, στην πατρίδα μου. Αὐτὸ ποὺ μὲ ἐντυπωσιάζει στὴ Γεωργία εἶναι ὅτι οἱ ἐκκλησίες εἶναι γεμάτες ἀπὸ νέους ἀνθρώπους. Σὲ πολλές ἐνορίες βλέπεις δεκάδες παιδιά καὶ ἐφήβους, ἀπὸ δώδεκα ἕως δεκαοκτὼ ἢ δεκαεννέα ἐτῶν, νὰ συμμετέχουν στὴ λατρεία. Οἱ γυναῖκες προσέρχονται μὲ σεμνότητα, καλύπτοντας την κεφαλή τους, καὶ στους ναούς ὑπάρχουν ἐλάχιστα καθίσματα, μόνο γιὰ ὅσους ἀδυνατοῦν νὰ παραμείνουν ὄρθιοι».
Ἡ μαρτυρία αὐτὴ δεν ἀποτελεῖ σύγκριση γιὰ νὰ κατακρίνουμε κανέναν λαό, ἀλλὰ ἀφορμὴ γιὰ νὰ χαροῦμε γιὰ την πίστι καὶ την εὐλάβεια τῶν Γεωργιανῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν μας. Ὅπου ὑπάρχουν νέοι ποὺ ἀγαποῦν την Ἐκκλησία, ὑπάρχει ἐλπίδα. Ὁ Θεός νὰ εὐλογῇ τον εὐσεβῆ λαὸ τῆς Γεωργίας καὶ νὰ ἐνισχύῃ ὅλους τους Ὀρθοδόξους Χριστιανούς στην πίστι καὶ τὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
